دلته انسان د خدای تر دوامداره څارنې لاندې دی، او خدای تعالی به هغه نارینه او ښځې د وړتیا پر بنسټ وټاکي چې د جنت مستحق ثابت شي.
د جنت مستحق کېدل د "مسلمان" په نوم پورې تړلي نه دي. کله چې موږ د "مسلمان" کلمه کاروو، نو دا د یوې ټولنې غړی ته اشاره کوي. د اسلام له مخې، د جنت انتخاب یوازې او یوازې د انسان په شخصي عملنامې پورې اړه لري، نه د کومې ځانګړې ټولنې غړیتوب ته.
یو عام غلط فهم دا دی چې ګواکې هغه کسان چې عملي مسلمانان نه دي، خدای به یې د لنډ وخت لپاره له جنت څخه لرې وساتي او وروسته به یې ګناهونه وبخښي، او په پای کې به دوی هم جنت ته داخل شي. زه د دې نظر ملاتړ نه کوم، ځکه چې دا خبره د قرآن له مخې ثابته نه ده. ځینې غیر معتبر روایتونه د دې غلط تصور سرچینه ده.
د یهودو ټولنې هم د پیغمبر محمد ﷺ په زمانه کې همدا غلط تصور درلود، چې په همدې تړاو خدای تعالی داسې وحی نازله کړه:
"هغوی وايي: ‘اور به موږ ته هېڅ زیان نه راکوي، او که راکوي هم، یوازې څو ورځې به وي!’ ورته ووایه: ‘ایا تاسو له خدای څخه کومه وعده ترلاسه کړې ده؟—حال دا چې خدای خپله وعده هېڅکله نه ماتوي—که تاسو پر خدای هغه څه تپئ چې پرې نه پوهېږئ؟’ په حقیقت کې، هغه کسان چې بد کارونه کوي او د خپلو ګناهونو په احاطه کې راګیر شوي وي، همدوی د دوزخ اوسېدونکي دي، او هلته به تل پاتې وي. خو هغه کسان چې ایمان راوړي او نېک عملونه وکړي، دوی د جنت وارثان دي، او هلته به تل پاتې وي." (البقره ۸۰–۸۲)
دغه آیتونه د هغه غلط تصور روښانه رد دی چې ډېری مسلمانان یې لري.
د اسلام یوازینی هدف دا دی چې په انسان کې تقوا او د خدای وېره پیدا کړي. همدا ځانګړتیا انسان د اخرت د ابدي کور مستحق ګرځوي. په دې قانون کې هېڅ استثنا نشته— حتی که څوک په مسلمان کورنۍ کې زېږېدلی وي. خدای تعالی به ټول انسانان په یو واحد معیار سره محاسبه کوي.
