کله چې احساسات کم شي، وجدان راویښ شي، او کله چې دا حالت رامنځته شي، انسان باید د خپل دروني غږ له پامه ونه غورځوي.
خالق د انسان په نفس کې یوه ځانګړې وړتیا ایښې ده — او هغه ته توبه ویل کېږي. توبه د انسان لپاره د الهي رحمت یو حیرانوونکی وسیله ده. د هغو کسانو په اړه چې توبه وباسي، قرآن کریم وايي:
"خدای به د دوی بد اعمال په نېکو بدل کړي." (الفرقان ۷۰)
هغه بدلون چې دا قرآني آیت یې یادونه کوي، هغه وخت رامنځته کېږي چې انسان د خطا وروسته په رښتینې توګه له دننه توبه وکړي. د توبې یو مثبت اړخ دا دی چې په انسان کې د ځان د اصلاح قوي اراده پیدا کوي، او له خطا وروسته د نېکۍ په لوري په کلکه روانېږي. همدا مثبت بدلون دی چې بد عمل په نېک عمل بدلوي.
که ته داسې تېروتنه وکړې چې بل څوک پرې خپه شي، خو بیا توبه وباسې او ووایې: "مهرباني وکړه، ما غلطه وکړه، بخښنه غواړم"، نو دا به د مقابل لوري په زړه کې بدلون راولي. داسې بښنه غوښتل به له یوې خوا ستا په نفس کې مثبت بدلون راولي، او له بلې خوا به د خلکو ترمنځ د مینې فضا پیاوړې کړي. په کورني ژوند او ټولنیز ژوند کې ناوړه پېښې نه شي مخنیوی کېدای. دا ډول پېښې اړیکې خرابوي او د خلکو ترمنځ واټن پیدا کوي. تر ټولو غوره حل دا دی چې په رښتیني ډول توبه وشي. د دې لپاره د نورو انتظار مه باسې.
که یو څوک د بد عمل تر ترسره کولو وروسته هماغه لاره تعقیب کړي، نو دا به هغه لا ډېر د بدۍ لوري ته بوځي. برعکس، که انسان په ځان کې فکر وکړي، نو پرېکړه به وکړي چې بیا به بد کار نه کوي. که داسې وکړي، نو هغه بد عمل به د نېکۍ لامل شي.
توبه د ځان د اصلاح وسیله ده، چې د ځان د ارزونې بهیر پیلوي. دا بهیر ډېر مهم دی، ځکه چې ستا فکري وړتیا لوړوي او روحاني پرمختګ ته لاره هواروي. توبه یو درونی حالت دی، د هر ډول تېروتنې د جبران لپاره چمتووالی.
د توبې سرچینه د انسان وجدان (ضمیر) دی. دا ناشونې ده چې یو څوک بد کار وکړي او وجدان یې پرې اغېزمن نه شي. یوازینی شرط دا دی چې انسان له خپل وجدان سره رښتینی وي، څو د وجدان غږ له پامه ونه غورځوي. ګاندي به ویل: "زما داخلي لید راته داسې وایي." او کله چې دا داخلي لید خبرې کوي، باید ورته غوږ ونیول شي. د صادقانه توبې بل معیار نشته.
