ډیری ځوانان په لویو هیلو او ارمانونو سره ژوند ته ننوځي. خو بیا بیا داسې تجربې ورسره مخ کیږي چې هغوی ته خپله بې وسي ورپه یادوي. ناروغۍ، پیښې، زیانونه او نیمګړتیاوې – دا ټول په وار وار ورته یادوي چې د دوی په ژوند کې برخه د ناپوره شویو هیلو ده. بیا دوی ویني چې که هر څومره مادي بریالیتوب ولري، یو څوک حتمي د ۱۰۰ کلونو په موده کې مري، او خپل ټول مال شاته پریږدي. دا ډول ترخه فکر ښیي چې د ماشومتوب او ځوانۍ ټول خوږ خوبونه له ناپوهۍ څخه سرچینه اخیستې وه. ځکه چې په دې اوسنۍ نیمګړې نړۍ کې بشپړ رضایت او پوره والی ناشونی دی.
د چا د ژوند هدف – که هغه د پیسو ګټل وي، د شهرت یا ځواک ترلاسه کول وي، یا نور هر څه وي – د ارماني حالت څخه کم ثابت کیږي. وروسته له دې چې انسان دا شیان ترلاسه کړي، هغه بیا له دې احساس څخه رنځ وړي چې هر څه یې چې ترلاسه کړي د هغه له تمو څخه ډیر کم دي. په دې توګه هغه د پخوا په څیر ناخوښه پاتې کیږي. بریالیتوب موندل هغومره بې معنی کیږي لکه نه موندل یې.
په دې توګه، د ورځني ژوند په جریان کې، د بې وسۍ احساس پر انسان غالب کیږي. دا بې وسي د هغه ډول بې وسۍ سره پرتله کیدی شي چې هغه د ټیلسکوپ له لارې د کائناتو له لیدلو وروسته تجربه کوي.
