د معبود لټون

د روسیې ستور مزلی اندرې نیکولایف، چې په اګست ۱۹۶۲م کې له یوې فضایي الوتنې راستون شو، د اګست په ۲۱مه په مسکو کې په یوه خبري ناسته کې وویل: "کله چې زه پر ځمکه کوز شوم، زما نفس غوښتل چې ځمکه ښکل کړم. د انسان په څېر مخلوق لپاره چې پر ځمکه بې‌شمېره مناسب وسایل او امکانات راټول شوي، په پراخه کائناتي فضا کې د سکون او اړتیاوو د پوره کولو هېڅ وسیله نشته. هلته یوازې حیرانتیا او ستړیا ده."

له دې تجربې وروسته، کله چې هغه پر ځمکه کوز شو، ده ته د ځمکې اهمیت داسې محسوس شو لکه د سختې تندې وروسته چې انسان ته د اوبو ارزښت څرګندېږي. ځمکه د خپلو ټولو مناسب امکاناتو سره ورته دومره محبوبه ښکاره شوه چې نفس یې غوښتل هغه ښکل کړي. دا کیفیت په انسان کې د خدای جل جلاله د موندنې غوښتنه لا پیاوړې کوي.

مؤمن هغه دی چې د لمر په لیدو کې د الله تعالی د نور لټون وکړي، د آسمان په پراخوالي کې د خدای جل جلاله نامحدودیت مشاهده کړي، د ګل په خوشبویۍ کې د الله تعالی وجود احساس کړي، او د اوبو په روانېدو کې د خدای جل جلاله بخششونه وویني.

د مؤمن او غیر مؤمن فرق دا دی چې غیر مؤمن په مخلوقاتو کې بند پاتې کېږي، خو مؤمن له مخلوقاتو تېرېږي او خالق ته رسېږي. غیر مؤمن د مخلوقاتو ښکلا یوازې د هغوی حسن ګڼي او په هغه کې ورک کېږي.

مؤمن بیا د مخلوقاتو په حسن او جمال کې د الله تعالی ښکلا ویني او خپل ځان د خالق په وړاندې تسلیموي. د نامؤمنانو سجده د شیانو لپاره وي، خو د مؤمن سجده د شیانو د خالق لپاره وي.